Her kışın ardından bahar gelir…
Bu sadece doğanın değil, ruhun da kanunudur.
Nasıl ki ağaç, kurumuş gibi görünse de içinde hayatı saklar…
Bahar gelince yeniden filizlenir, çiçeklenir..
Nasıl ki toprak, karanlığın altında sessizce dönüşür…
İnsan da böyledir.
Her gecenin sonunda sabah doğar.
İşte o sabah, sadece dışarıda değil…
İçeride de doğmak ister.
Dert dediğin şey, kalıcı bir misafir değildir.
O, kapını çalar…
Sana bir şey öğretir…
Ve vakti gelince gider.
Ama bazen biz…
Gitmesi gerekeni tutarız.
Acıyı sahipleniriz.
Hatta kimliğimiz zannederiz.
Oysa hayat, akmak ister.
Şifa, yer bulmak ister.
Işık, içeri girmek ister.
Ve bunun için senden tek bir şey ister.
İzin.
İzin ver…
Dertlerin çözülmesine izin ver.
Yüklerin omuzlarından inmesine izin ver.
Hastalık sandığın şeylerin aslında sana konuşmasına izin ver…
Ve o mesajı aldıktan sonra gitmesine izin ver.
İzin ver güneş doğsun kalbine.
Belki uzun zamandır kapalı tuttuğun o yerlere…
Hiç dokunulmamış yaralarına…
Işık değsin.
Bitmez dediğin, geçmez dediğin yaralarının iyileşmesine izin ver.
İzin ver bahar gelsin evine.
Sadece duvarlarına değil…
Düşüncelerine, duygularına, niyetlerine…
Hayatına yeniden bir tazelik aksın.
İzin ver şifaya…
Ama sadece bedende değil,
zihinde ve kalpte de.
İzin ver huzura…
Çünkü huzur, dışarıdan gelen bir şey değil;
Sen izin verdiğinde içeride büyüyen bir haldir.
İzin ver bolluğa ve berekete…
Çünkü yokluk çoğu zaman bir gerçeklik değil, alışkanlıktır.
İzin ver aşka…
Korkmadan…
Tutunmadan…
Kontrol etmeye çalışmadan…
İzin ver güzelliğe…
İyiliğe…
Merhamete…
Ve en çok da…
kendine izin ver.
Kendini keşfetmeye…
Kendi hakikatini hatırlamaya…
Kendi özüne yürümeye…
Çünkü sen, sandığından daha fazlasısın.
Güneş sen izin verdiğin kadar içine doğar.
Bahar sen izin verdiğin kadar gelir hayatına.
Ve sen izin verdiğin sürece dönüşüm gerçekleşir.
Niyet
Kendime izin veriyorum.
Kendim olmak için, şifalanmak için, tekamül etmek için, iyiye güzele dönüşmek için kendime izin veriyorum.
