Gitmek, sadece fiziksel bir hareket değildir. Gitmek; eski yüklerden, artık taşınmaması gereken duygulardan, geçmişin ağırlığından ve insanın kendini sınırlayan inançlarından uzaklaşabilme cesaretidir.
Bu yüzden gitmek, çoğu zaman bırakmaktır. Tutunduğun ama seni aşağı çeken ne varsa, ondan özgürleşmektir.
Ve her bırakış, aslında bir kayıp değil;
bir hafifleyiştir.
İnsan bıraktıkça hafifler.
Hafifledikçe yükselir.
Yükseldikçe de kendine yaklaşır.
Bu noktada varmak, artık bir mesafe değil; bir hâl olur. Çünkü insanın asıl yolculuğu dış dünyada değil, kendi iç âleminde gerçekleşir.
Kendine varmak; ruhunun en derin çağrısına kulak verebilmek, kalbinin en gizli köşelerine inebilmek ve orada saklı olan hakikati görebilmektir.
Bu, bir yeniden doğuştur.
Sessiz, derin ve köklü bir dönüşüm…
Her adım, insanı biraz daha kendine yaklaştırır.
Bazen zor, bazen yorucu,
bazen de belirsiz olsa da bu yolculuk, insanın kendini bulma yoludur.
Çünkü insan, kendinden uzaklaştıkça eksilir; kendine yaklaştıkça tamamlanır.
Yolculuk dediğimiz şey de aslında budur. Sadece bir yerden bir yere gitmek değil; kendi içinde özgürlüğü keşfetmektir.
Kendi benliğinin sınırlarını aşmak,
özünün sonsuzluğuna dokunabilmektir. İnsan, dış dünyada aradığını çoğu zaman bulamaz.
Çünkü aradığı şey, zaten kendi içindedir; sadece hatırlanmayı bekler.
Ve en büyük yanılgı da burada başlar.
İnsan, varacağı yeri dışarıda arar.
Oysa varış noktası bir şehir, bir insan, bir başarı ya da bir sonuç değildir.
Varış noktası, insanın kendi özüdür.
Çünkü varacağın yer dışarıda değil;
senin içinde saklıdır.
Ve varman gereken tek yer sensin.
Nereden başlamalıyım dersen eğer;
Kendinden uzaklaştıran her yerden, her duygudan, her düşünceden gitmeyle başlayabilirsin. Ve tabi niyetle.
Niyetim:
Beni kendimden uzaklaştıran her duygu, düşünce ve bağdan özgürleşmeye niyet ediyorum.
Yüklerimi sevgiyle bırakıyor, hafifliyorum.
Özümle yeniden buluşmaya, kalbimin hakikatine yürümeye niyet ediyorum.
Her adımda kendime yaklaşmayı ve içimdeki “ben”e varmayı seçiyorum.
