Onu mahkûm eden yargıç ona bir ders verdiğini düşünüyordu.
1981'de San Francisco. Polis içeride torbacı bulacakları beklentisiyle küçük bir apartman dairesinin kapısını tekmeleyerek içeri girdi. Buldukları önlük giymiş elli yedi yaşında bir kadın garsondu.
Polis çikolatanın kokusunu almıştı. Tezgâhın üstünde tel rafların üzerinde soğumakta olan elli dört düzine çikolatalı kek vardı. Dokuz kiloya yakın esrarı torbaya koydular ve garsona kelepçe taktılar.
Kadın korkmuş veya suçlu görünmüyordu. Önlüğündeki kırışıklıkları düzeltti ve polislere onların gelişini beklediğini söyledi.
Manşetler kendi kendilerini yazıyordu adeta. “Esrar fırını” işleten bir teyze. İhtiyar bir kadının yaramazlık etmesiyle ilgili eğlenceli bir yerel hikâye.
Kimse çikolatalı keklerin gerçekte ne için olduğunu sormak için yakından bakmamıştı. Bunu anlamak için, şehrin seksenlerin başında ne durumda olduğunu hatırlamak lazımdı.
Bir şeyler şehrin içinde dolaşırken genç erkekleri öldürüyordu, kimsenin henüz buna vereceği bir isim yoktu. Aileler oğullarını evlatlıktan reddediyordu. Ev sahipleri kiracıları evlerinden çıkarıyordu. Hatta bazı hastanelerde kimsenin anlamadığı bir hastalıktan korkan görevliler, odanın içine girmektense yemek tepsilerini dışarıda bırakıyordu.
Yirmili yaşlarındaki genç erkekler iğne ipliğe dönüyor ve yapayalnız ölüveriyorlardı.
Mary Jane, çocuğunu kaybetmenin ne demek olduğunu biliyordu. Kızı Peggy 1974'te yirmi iki yaşında bir araç kazasında hayatını kaybetmişti ve bu kayıp, ondan asla geri gelmeyen bir şeyleri götürmüştü.
İlk tutuklanması için mahkûm edilince yargıç muhtemelen bunun onu “ayıltacağını” düşünerek Mary Jane'e beş yüz saatlik topluma hizmet görevi vermişti. Onu San Francisco Genel Hastanesi'ne yolladı.
Başkaları oradan dışarı çıkarken o AIDS koğuşlarının içine yürüdü. Ne maskesi, ne eldivenleri vardı ne de nefesini tutuyordu. Istırap içinde ve korkudan akıllarını yitirmiş, bir deri bir kemik yatan genç delikanlıları gördü.
Onlara “çocuklarım” demeye başladı. Yerleri paspasladı ve çarşafları değiştirdi. Tam da bu esnada doktorların gözden kaçırdığı bir şeyi fark etti.
Bu genç adamlara verilen ilaçlar şiddetli bir mide bulantısına yol açıyordu. Hiçbir şeyi midelerinde tutamıyorlardı. Virüsün kendilerini öldürürken aynı zamanda açlıktan ölüme gidiyorlardı.
Mary onlar yüzünden tutuklandığı çikolatalı kekler hakkında bir şey biliyordu. Bu kekler karnı yatıştırıyor, iştahı geri getiriyorlardı. Acı içindeki bir adamın birkaç saat uyumasına izin veriyorlardı. Eve gitti ve fırını açtı.
Kirasını zar zor karşılayan sosyal yardımlarla geçiniyordu ve bunun neredeyse hepsini un, şeker ve tereyağına harcıyordu. Kenevir bedavaya geliyordu, yerel yetiştiriciler onun ne yaptığını duymuştu ve kapısının önüne bırakmaya başladılar. Bir sepet kurabiyeyi paketledi ve hastaneye giden otobüse bindi.
