2000'li yılların başıydı. Galatasaray UEFA Kupası'nı almış ve Süper Avrupa Kupası'nı da müzesine götürmüştü. Sarı-kırmızılı camia havalarda uçuyordu. Karşı tarafta yer alan biri vardı: Aziz Yıldırım. Galatasaray'ın dört lig şampiyonluğundan sonra hiç de öyle karalar bağlamamış ve kenara çekilmemişti.
Aziz Yıldırım öyle kolay "pes" edecek biri değildi.
Avrupa'nın en gözde oyuncularını toplamaya başladı. Hatta Güney Amerika'nın da. Ortega, Arjantin Milli Takımı'nın en gözde oyuncusuydu. Kimse öyle onu kolay kolay marke edemezdi. Yani tutamazdı.
Onu Fenerbahçe'ye getirdi. Anelka müthiş bir futbolcuydu. Onu da aldı. Baliç'i Fenerbahçe'ye getirdi. Appiah'ı Juventus'tan aldı. Avrupa'da üst düzey olmuş bütün futbolcuları topladı. Hemen ekleyelim: Van Hooijdonk gibi bir starı da Fenerbahçeli yaptı.
Yani say say bitmez.
Ama kavgası da bitmezdi. Çünkü "pes" etmezdi.
Ama belini büken olay 3 Temmuz'da başına geldi. Yok yere bir yıl hapiste yattı. "Her şeyi Fenerbahçe için yaptım." diyordu. Haklıydı. Fenerbahçe için canını verecek hâle gelmişti.
Aziz Yıldırım özünde hoş sohbet bir adamdır. Benden üç yaş büyüktür. Ama kendisini şahsen severim. O da beni sever. Lig TV Genel Müdürlüğü yaptığım dönemde birçok günümüz birlikte geçmiştir.
Aziz Yıldırım bu sezon baktı ki ortada bir şey yok. Yeniden yönetime talip oldu. Güçlü bir kadro kurdu. Yanına birçok genç isim aldı. Şimdi transfer peşinde. Mutlaka transferlerin en iyisini yapacaktır.
Fenerbahçe'ye yararlı futbolcuları getirecektir. Beklemesindeki neden budur. Yani rakibinin ne yaptığını görmek. Yaklaşık 20 sezon bunları yaşamak, az bulunur bir tecrübe değildir. Aziz Yıldırım bütün bunların süzgecinden geçip ortaya çıktı.
Sabredin... Sabredin... Karşınızda pes etmeyen bir başkan var.
Hoşça kalın
